4 Nisan 2013 Perşembe

yok bu böyle olmayacak

                                                  

Ya aklıma yazacak bir sürü şey geliyor ama bloğum illa ki film ve kitaplarla ilgili olacak diye bi b.. yazamıyorum.Gerçi çoluk çocuk sağolsun fırsat vermiyor ama işte çoluk çocuğu uyutup kocayı maç izlemeye gönderdiğim bi akşam bu iş için çok müsait olabiliyor. Bilmem anlatabiliyor muyum?

Neyse geçelim yazmak istediklerime:

             Ya iki çocukla hayat ne kadar zormuş cehennemde yaşıyorum gibi geliyor bazen dermişim seni yermişim :) yok ya hiç sevmem bu ' cehennemde yaşamak ' artık kelimesini mi deyim kelimelerini mi yoksa başka bişey mi şu an aklıma gelmiyor.Konu neydi ya? hıh tamam

Ama cidden zor be ya... 2 gün önce sinirden kudurdum resmen , konu neydi hatırlamıyorum ama önce çocukları sonra kendimi 1. katın penceresinden atasım geldi  :)  (evet 1. katta oturuyorum ayrıca çok unutkanımdır)

             Dedim ne yapsam ne yapsam komşularımı severim ama onlara da gına getirtmek istemem dedim ve dışarı çıktım parka gittik o sırada zaman kavramını yitirmişim tam emin değilim ama şöyle yaklaşık bi üç saat falan geçirdik parkda.

           Eve geldiğimizde 5 aylık kızım da dahil heipimiz yorgunluktan ölüyorduk :)   ikisini de yatırdıktan sonra ben de yattım.

            Hatta komi,k bişey oldu. Önce küçüğü  uyutmam gerekiyor normalde yoksa küçük uyanıkken oğlumu uyutamıyorum. Ben de komşumun 5. sınıfa giden oğlunu çağırdım benim oğlanı oyalasın diye derken ben bebişi uyuttum geldim baktım benim oğlan bi köşede oyun oynuyor bizim komşunun delikanlısı bilgisayarda pes oynuyor, artık parkda ne kadar stres attıysam artık dedim ki Oğlum sen oynamaya devam edebilirsin ben İbrahim i de uyutucam. Tamam dedi .

           Oğlum dediğime bakmayın annelik işte herkese yavrum oğlum kızım gibi kelimeler kullanabiliyorum 23 yaşında olmama rağmen neyse :) geçelim konuya sonra İbrahim i de uyuttum. Baktım baya bi dalmış oyuna dedim ki ben de yatıcam şimdi sen oynamaya devam edebilisin (komşumla çok samimiyimdir yani kapılarımızın arasına bi halı falan sersek fena olmayacak gibi hatta (gibi hatta nasıl oluyor öyle ya (parantez içinde parantez ) ) )

bu arada saat 15:00 filan. Biz ailecek öyle dalmışız ki saat 18:00 olmuş hala uyuyorum (yuh artık)

             Eşim gelmiş eve bu yakışıklı kapı sesini duyunca anlamış eşimin geldiğini hemen oyunu kapatıp fırlamış kapıya eşim kapıyı açan olmayınca anahtarıyla açmış , açar açmaz da karşısında bizim oğlanı görünce korkmuş,Yazık o da hoşgekdin aydın Abi deyip başka bişey demeyip evlerine kaçmış.Ben de sese uyandım normalde öyle sese falan uyanmam ama işte 3 saat uyumanın etkisi de olabilir :)

Aydın dedi : noluyo yaa. Anlattım güldük .Yazık nasıl utandı zavallı.

Çocuk olmak var hayatta ne kadar temiz duygular.

Kinler nefretler bile saf ...

Ya bu çocuklara onların saflığa temizliğine falan bu kadar ilgi göstermem anne olmamdan kaynaklanıyor. Bunu biliyorum. Anne olmayan bilemez değil ama işte Anne gözüyle bakmak daha bi farklı.




Hiç yorum yok:

Yorum Gönder

Herkes benim düşünceme katılırsa, yanılmış olmaktan korkarım. Oscar Wilde